In de chemosfeer bevindt zich de zogenaamde D laag. Deze absorbeert Middengolf signalen overdag. In de ionosfeer bevinden zich de E en F lagen (200 tot 400 km).

Onder invloed van de zon komt het voor dat deze lagen zich als spiegel kunnen gedragen voor radiosignalen. Hoe meer zonne-activiteit er is des te hoger de frequentie is die weerspiegeld kan worden. Zeer zeldzaam komt het voor dat FM signalen door deze lagen worden weerkaatst. Meestal gaan de FM signalen er door heen de ruimte in. De activiteit van de zon die dit fenomeen af en toe veroorzaakt zit in een cyclus van 11 jaar. We bevinden ons nu in een minimum. Dus zal dit fenomeen pas over enkele jaren weer kunnen voorkomen.

Veel belangrijker voor interferentie, is de onderste laag. Ons weerbeeld wordt bepaald door bewegingen in de troposfeer. Hoewel er dus ook sprake kan zijn van beïnvloedingen van FM radiosignalen die niet weersgerelateerd zijn (zoals hierboven kort besproken), beperken we ons in dit artikel verder tot de invloeden vanuit de onderste luchtlaag van de aarde omdat deze zich aanzienlijk vaker voordoen.

Onder normale weersomstandigheden is het zodat de temperatuur dichter bij de aarde warmer is dan op grotere hoogte (zie figuur 2). Naarmate de lucht stijgt, daalt de temperatuur en condenseert de lucht tot er wolken worden gevormd.

Gedurende lagedrukperioden zal de luchtmassa langzaam klimmen, vervolgens geleidelijk afkoelen en dan wolken vormen. Onder deze weerscondities is de troposfeer over het algemeen onstabiel.

Gedurende hogedrukperioden krimpt de luchtmassa langzaam en bij het dalen stijgt de temperatuur en wordt een warmere en drogere atmosfeer gegenereerd, vaak zonder wolken. Onder deze condities is de troposfeer over het algemeen erg rustig en stabiel.
 

FM radiosignalen propageren, zeg maar reizen, normaliter door de troposfeer in een iets gebogen lijn.

Als resultaat van het buigen zijn FM radiogolven in staat om iets verder te reiken dan de optische horizon.

Het punt waar de radiogolf uiteindelijk de grond raakt noemen we de radio-horizon. Achter de radiohorizon zal goede ontvangst moeilijker worden; de sterkte van het signaal neemt achter de radiohorizon onder normale omstandigheden snel af.

Overige, opwaartse signalen gaan letterlijk verloren in de ruimte.

Het buigen van een radiogolf wordt veroorzaakt door breking van deze golf en de mate waarin dit gebeurt wordt de brekingsindex van de troposfeer genoemd. De brekingsindex is afhankelijk van de temperatuur en de luchtvochtigheid. In een normale atmosfeer zullen de temperatuur en luchtvochtigheid afnemen en dat produceert een gestage verlaging van de brekingsindex. Onder deze stabiele condities is het mogelijk de radiohorizon redelijk gemakkelijk te berekenen.

In het geval van een temperatuurinversie zal de brekingsindex echter dramatisch wijzigen en zullen signalen veel verder kunnen reiken.

In figuur 5 is een voorbeeld te zien waarbij een in de lucht weerkaatst signaal, dat normaliter verloren gaat, wel tot ver achter de radiohorizon komt. Deze vorm van propagatie wordt vaak een troposferische opening genoemd.

De luisteraar ervaart dit als storing in zijn favoriete programma, ruis, gefluit. Soms ontvangt hij zelfs een geheel ander station. De luisteraar zal mogelijk op zoek gaan naar een beter te ontvangen station of zijn/haar favoriete omroep bellen met een klacht.

In figuur 6 zien we de mogelijke worst case variatie in dekking van een zender onder invloed van troposferische omstandigheden. Deze vermindering van het bereik met gelijke kwaliteit komt gelukkig minder dan 1% van de tijd voor. In het weggevallen gebied bestaat tijdens dergelijke tropo-omstandigheden mogelijk wel ontvangst, maar met een verminderde stereokwaliteit. Mono ontvangst is vaak nog wel mogelijk.