FMTV DX

Ons eerste gesprek over de dagelijkse praktijk van het hoppen in de C-band brengt ons in het hoge Noorden. Onder de rook van het Friese Drachten zien we de grote C-bandschotel van Hepke van der Ploeg al in de verte staan als we Rottevalle naderen.

Ontvangst van exotische stations is de grote hobby van Hepke, die daartoe in 1990 z'n eerste satellietschotel aanschafte. Dat was een 1.20 meter offset model voor Ku­band. Het was de tijd dat de eerste Astra net gelanceerd was en de komst van 16 extra-satellietkanalen zorgde voor een enorme belang­stelling voor satelliet-tv. Satelliet­ontvangst is voor Hepke niet de enige manier om bijzondere stations te ontvangen. Eerder al werd het ouderlijk huis versierd met een immense 'hark' voor de ontvangst van verre kanalen. "Vooral in de lage VHF tv-band, de kanalen 2, 3 en 4, zijn regelmatig allerhande verre stations te ontvangen. Zodra de sporadische E-Iaag gevormd is, komen stations uit de hele wereld door. Ik heb eigenlijk bijna alles al eens gezien."

Een nauwkeurig bijgewerkt album met tv-foto's en handmatig getekende landkaartjes met daarop aangegeven waar de diverse steunzenders staan opgesteld, vormt het bewijs van deze opmerkelijke hobby. Al bladerend reizen we de hele wereld door, waarbij het fascinerend is om te zien wat een relatief eenvoudig uitziende 'hark' op het dak allemaal op het scherm kan toveren. Daarbij gaat het niet om het 'gewone' televisie kijken zoals de gemiddelde Astra kijker dat doet, maar om het 'kunnen ontvangen'. De ontvangstkwaiiteit is niet te vergelijken met wat we op 19° Oost zien. Regelmatig zit Hepke ook met het fototoestel voor de tv om een bijzonder beeld vast te leggen. Als lid van de Benelux DX Club levert hij regelmatig bijdragen aan het clubblad waarin de leden hun bijzondere ontvangsten kunnen ken­baar maken aan anderen.

Alle uithoeken

Nadat de Ku-banden van voor tot achteren verkend waren, lokte het C-band avontuur. De 'gewone' tv ontvangst was daar de aanleiding voor. Hepke: "Als DX-er kon ik soms Iran zien in de lage VHF. Uit diverse frequentielijsten bleek dat dit land ook op de satelliet zat en dus wilde ik wel eens zien hoe dat was. Mijn toenmalige 1.20 meter schotel was daarvoor bij lange na niet toereikend en dus ging ik op zoek naar een groter model. De keus viel op een 3.7 me­ter exemplaar. Vanwege de grote afmetingen kon daar ook de C­band goed mee bekeken worden en dat leek me ook wel wat." Aan­gezien het ouderlijk huis waar de installatie moest komen te staan, omringd was door bomen, werd de schotel aan het eind van de tuin neergezet. Dankzij de wijde Friese vlakten kreeg de schotel vrij zicht van 80° oost tot ruim 53° West. Een lange grond kabel verbond de zaak met de ontvanger binnen.

De eerste ontvangst deed het hart van de enthousiaste DX-er al rap sneller kloppen. Exotische signalen uit alle uithoeken van de wereld kleurden het televisiescherm. Ook Iran werd al spoedig ontdekt. "Door soms de uitzendingen via de gewone antenne te vergelijken met wat ik op de schotel ontvang, kun je snel een station herkennen. Ontvangst via de gewone antenne is vaak veel meer gestoord door allerlei schaduwbeelden, dan de satellietbeelden." Dankzij de uitbrei­ding met C-band feed en LNB kwa­men ook de Arabische en Afrikaanse stations binnen gezichtsbereik. Toch bracht de eerste schotel niet het succes dat er van verwacht werd. "De constructie van die schotel was onvoldoende stevig, ondanks het feit dat het om een mesh model ging (uitvoering met kleine gaatjes in de schaal - red.). Die eerste schotel heb ik toen vervangen door een even groot model van een ander merk, waar tegelijk een twee assige besturing aan vast gezet werd. Daardoor kan ik ook de instabiele satellieten goed ontvangen," Onder de grote schotel is een tweede motorarm (actuator) ge­monteerd, die de stand van de draaias van de polarmount desge wenst iets kan veranderen. Ook bij de ontvangst van satellieten aan het uiteinde van de baan is een dergelijke voorziening uiterst nuttig.

Australië
 
"Vrijwel dagelijks besteed ik tijd aan m'n hobby. Daarbij is het wel eens lastig dat er zo veel tijdverschil bestaat. Als je naar stations uit het Verre Oosten wilt kijken, moet je dat al aan het begin van de middag doen, want ze leven daar 6 tot 8 uur later dan wij hier. Voor de Amerikaanse stations is het net andersom en ontkom je er al haast niet aan nachtbraker te worden. Als je dan de volgende dag weer bij de baas moet zijn, is dat wel eens lastig ... " Recente vondsten van Hepke zijn onder meer Central China TV en India TV op de PanAmSat 4 (68S Oost). Het meest afgelegen station dat ooit op de buis verscheen? "Australië. Verder weg kan niet meer."
Satelliet tv vergelijkend met de tra­ditionele ontvangst via de 'hark', komt Hepke tot de conclusie dat beide zo hun eigen charme hebben. "Beide leveren regelmatig op merkelijke ontvangsten op. Het is altijd weer afwachten èn spannend wat je nou weer kunt zien. Het enige nadeel van satellietontvangst is eigenlijk dat je niet achter de horizon kunt kijken ... "


 

http://www.fmtvdx.eu